Za sprawą senatorów PIS, publiczne radio i telewizja nie otrzymają subwencji wyrównawczej

Publiczne Radio i Telewizja nie otrzymają z budżetu subwencji wyrównawczej z tytułu osób ustawowo zwolnionych z abonamentu. A chodziło o niemałe pieniądze bo o blisko 900 mln zł rocznie. A wszystko to za sprawą senatorów PIS z senackiej komisji praw człowieka, praworządności i petycji. 

Stowarzyszenie Interesu Społecznego WIECZYSTE zgłosiło do Senackiej Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji - petycję (P9-32/17) zawierający projekt ustawy, zgodnie z którym z jednej strony zwolnienie opłat abonamentowych obejmowałby osoby świadczące pracę w nielegalnych organizacjach i nie wykonujący pracy na skutek represji politycznych w rozumieniu przepisów do 1989 roku, a z drugiej media publiczne otrzymywałyby za pośrednictwem KRRiT miesięczną subwencją wyrównawczą w wysokości 75 mln złotych dla mediów publicznych z tytułu utraconych wpływów z abonamentu na skutek zwolnień ustawowych (określonych w art.4 ust.1 ustawy abonamentowej), czyli łącznie w skali roku 900 mln zł.

Uwzględnienie propozycji Stowarzyszenia stworzyłoby podstawę do trwałego finansowania telewizji i radia publicznego, a rozszerzając kategorię uprawnionych z czasem można by praktycznie wyeliminować opłaty abonamentowe, pozostawiając finansowanie z budżetu. I oto w tej propozycji faktycznie chodziło, zwolnienie osób świadczących pracę w nielegalnych organizacjach lub nie wykonujących pracy na skutek represji politycznych w rozumieniu przepisów do 1989 r. było niejako dodatkiem w tej ustawie (a nie odwrotnie).

Jednakże senatorowie nie zrozumieli całego zamysłu, a Urząd ds Kombatantów i Osób Represjonowanych wystąpił przeciw zwolnieniu osób, które działały w nielegalnych organizacjach do 1989 roku uzasadniając tym, że projekt pomija znacznie liczniejszą grupę działaczy opozycji antykomunistycznych i osób represjonowanych z powodów politycznych (oczywiście nic nie stało na przeszkodzie by rozszerzyć kategorię uprawnionych).

Komisja Senacka odrzuciła petycję, a tym samym i załączony projekt ustawy.

Zawiadomienia o nadaniu numerów identyfikacyjnych RTV z lat 2007-2008 bezskuteczne?

Zawiadomienia o nadaniu numerów identyfikacyjnych RTV w latach 2007-2008 były bezskuteczne - informuje Stowarzyszenie Interesu Społecznego WIECZYSTE.

Otóż zgodnie z rozporządzeniem ministra transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (§ 5.1).  Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (§ 5.2).

W sporach dot. zaległości abonamentowych do tej pory podnoszono fakt braku dowodu skutecznego powiadomienia w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru (zawiadomienia wysyłano zwykłymi listami). Sądy administracyjne przyjęły że "dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia."  (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GI 518/14)

Jednakże sądy administracyjne nie zwróciły uwagi na inny ważny aspekt sprawy. Otóż wysłane zawiadomienia nie spełniały wymogów rozporządzenia. Zgodnie z załącznikiem nr 2 powinno zawierać imię i nazwisko abonenta, adres, informację o nowym numerze, datę i podpis uprawnionego pracownika operatora publicznego. Brakuje tego ostatniego. Jak to możliwe?

Otóż zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego zawierają odtworzony mechanicznie podpis pani Iwony Figiel, upoważnionej w dniu 13 grudnia 2007 r. przez Dyrektora COF do podpisywania takich zawiadomień i osoba ta działała w ramach posiadanego upoważnienia obejmującego jej podpis, choć odtworzony mechanicznie. Innymi słowy, nie ma na zawiadomieniach własnoręcznego podpisu tylko faksymile, a to oznacza że nie spełniony jest wymóg ustawowy podpisu

Jak stwierdza bowiem Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2008 roku Sygn. akt IV CZ 23/08 Podpis mechaniczny (faksymile) może zastąpić podpis na dokumencie tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. W innych wypadkach faksymile nie może być uważane za spełniające wymaganie złożenia podpisu. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 30 grudnia 1993 r., III CZP 146/1993 (OSNC 1994, nr 5, poz. 94) Sąd Najwyższy podkreślił, że podpisem jest wyłącznie znak napisany. Takie rozumienie interpretowanego pojęcia odpowiada wynikowi analizy semantycznej słowa „podpis”, w którym akcent trzeba położyć na określonej w nim czynności - pisać...Wobec warunku własnoręczności, o którym mowa w art. 78 k.c., nie jest również podpisem, a jedynie jego kopią, faksymile, który może być odciśnięty na dokumencie przez inną osobę... Immanentną cechą podpisu bowiem jest własnoręczność. Cecha ta umożliwia funkcję identyfikacyjną, gdyż tylko własnoręczny podpis, który zawiera w sobie osobiste cechy charakteru pisma podpisującego (ukształtowanie liter, ich łączenie itp.), pozwala na stwierdzenie - za pomocą graficznej ekspertyzy pisma - że jest on autentyczny (zob. także uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2002 r., III PZP 17/2002, OSNP 2003, nr 20, poz. 481). W wyroku z dnia 23 lipca 1998 r., III CKN 482/1998 (niepubl.) Sąd Najwyższy podkreślił, że kasacja musi być opatrzona własnoręcznym podpisem podmiotu uprawnionego do jej wniesienia, co oznacza, że wymagany podpis nie może zostać zastąpiony żadnym podpisem mechanicznym, np. faksymilą bądź kserograficzną odbitką własnoręcznego podpisu (zob. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2005 r., III UZ 20/2004, OSNP 2005, nr 16, poz. 258). W wyroku z dnia 12 kwietnia 2000 r., II SA/Gd 1089/1998 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w art. 107 § 1 k.p.a. ustawodawca mówi o podpisie, przez co należy rozumieć podpis własnoręczny, gdyż w innych przypadkach, jeżeli ustawodawca dopuszcza stosowanie innego niż własnoręczne odtworzenie podpisu, to daje temu wyraz w treści przepisu (np. art. 92110 § 2 k.c. lub art. 339 § 2 k.h.). 

Tymczasem żaden przepis rozporządzenia Ministra Transportu  z dnia 25 września 2007 r. nie daje upoważnienia do stosowania przepisu mechanicznego zamiast własnoręcznego. A to oznacza, że nie było skutecznego powiadomienia abonentów o nowym numerze identyfikacyjnym.

W latach 2008-2012 ujawniał patologie w Elewarrze, dziś spółka żąda zwrotu pieniędzy za okres gdy był członkiem rady nadzorczej?

Daniel Alain Korona został zawezwany do próby ugodowej przez Elewarr sp. z o.o. na ponad 3,5 tys. złotych z tytułu rzekomo nienależnego wynagrodzenia za okres maj - lipiec 2007 r., kiedy to pełnił funkcję w radzie nadzorczej spółki. 

W ocenie obecnego zarządu spółki Elewarr, spółka była podmiotem objętym tzw. ustawą kominową, zgodnie z którą maksymalne wynagrodzenie członka rady nadzorczej wynosiło jedno średnie wynagrodzenie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, w IV kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego czyli 2821 złotych. Tymczasem Daniel otrzymywał zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami - jako przewodniczący rady nadzorczej, wynagrodzenie wynoszące 1,3 przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw z poprzedniego kwartału.

Ale sprawa ma drugie dno. Abstrahując, że sprawa dotyczy kwestii sprzed 10 lat (czyżby nie obowiązywało już 3-letni okres przedawnienia za świadczenia okresowe?), otóż w owym czasie tj. za rządów PIS przyjmowano, że Elewarr jest spółką własność Agencji Rynku Rolnego i nie podlegającą ustawie kominowej. Przyjmowano rozwiązania korespondujące, ale też nie w całości. 

Po objęcie rządów przez PO-PSL, początkowo nie przejmowano się standardami przyzwoitości i kierownictwo Elewarru wypłacało sobie wysokie wynagrodzenia, co zakwestionowała w 2011 roku Najwyższa Izba Kontroli, która uznała że spółka podlegała ustawie kominowej. Sprawa wynagrodzeń była przedmiotem orzeczenia sądowego, który 28 września 2012 r. uznał, że Elewarr jest spółką prawa handlowego i nie obowiązuje jej ustawa kominowa. Po wybuchu tzw. afery Elewarr w 2012 roku (prywatnych wyjazdów zagranicznych na koszt spółki), zmieniono m.in. zasady wynagrodzeń w spółce (w drodze zalecenia).

Zawezwanie do próby ugodowej podpisał aktualny prezes zarządu Bogdan Drechna, który w 2007 r. był wiceprezesem Zarządu. Jak wynika z dokumentów opłatę sądową w imieniu Elewarru przekazała Jadwiga Szymońska, prokurent spółki, która w 2007 r. i w latach kolejnych była główną księgową spółki. Pod dokumentami finansowymi z tamtych okresów, w tym wypłaty wynagrodzeń dla członków rad nadzorczych figuruje podpis Jadwigi Szymońskiej. Nie wiedzieli co akceptowali?

Pikanterii całej sprawie dodaje fakt, iż Daniel Alain Korona w latach 2008-2012 występował do władz państwowych w sprawach nieprawidłowości w spółce, a które nie byłyby możliwe bez udziału głównego księgowego. W piśmie do ARR zarzucał brak konsekwencji służbowych wobec tej ostatniej.
http://serwis21.blogspot.com/2012/11/prezes-arr-nie-widzi-problemow-w.html

Po zmianie z 2015 r Daniela nie dopuszczono do postępowania na prezesa spółki rzekomo z powodów formalnych. Resort rolnictwa zaś odmówił uwzględnienia petycji Stowarzyszenia Interesu Społecznego WIECZYSTE, któremu przewodniczy Daniel, ws. utworzenia całkiem nowej spółki na bazie Elewarru i Zamojskich Zakładów Zbożowych.

Czy mamy zatem do czynienia z nadgorliwością zarządu, czy też za całą sprawą kryją się inne przesłanki?