Czy tak trudno przyjąć, że sami mamy kształtować nasze ustawodawstwo?

Przyjęcie przez Sejm RP ustawy penalizującej używanie zwrotu „polskie obozy zagłady” (http://serwis21.blogspot.com/2018/01/kara-grzywny-lub-wiezienia-za-polskie.html) stało się przedmiotem sporu polsko-izraleskiego. Podczas obchodów wyzwolenia niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Auschwitz-Birkenau ambasador Izraela Anna Azari powiedziała: „Rząd Izraela odrzuca tę nowelizację. Mamy nadzieje, że możemy znaleźć wspólną drogę, by zrobić zmiany w tej nowelizacji”, a premier Izraela Benjamin Natanjahu oświadczył: „Polskie prawo to absurd i jestem mu przeciwny. Nie możemy zmienić historii i Holocaustowi nie można zaprzeczać. Poleciłem ambasador Izraela w Polsce, by spotkała się z polskim premierem i przekazała mu moje stanowisko”. Także izraelskie media zaczęły krytykować Polskę.

Nie powinno to wcale dziwić, wszak jeżeli uda wywołać się kompleks winy u Polakach za holokaust, to można będzie żądać niemałych odszkodowań, a ta ustawa idzie w poprzek tego planu.

Co zadziwia w tej sprawie to reakcja polskich elit. Czynniki rządzące (Kancelaria prezydenta, Marszałek Senatu) od razu wyszły na przeciw stronie izraelskiej w sprawie spotkań z panią ambasador, a premier Morawiecki rozmawiał telefonicznie z premierem Izraela - Natanjahu. Czy nie wystarczyłaby jedna nota wyjaśniająca, co najwyżej jedno spotkanie. Wszystko to sprawia wrażenie tłumaczenia się przez władzami izraelskimi, a nie zwykłego poinformowania o treści przyjętej ustawy. Dobrze, że kierownictwo PIS zapowiada, że nie ulegnie ona zmianie, choć można mieć wątpliwości w świetle prezentowanych reakcji czy słowa dotrzyma.

Jeszcze bardziej zadziwia (a może nie) reakcja przedstawicieli z PO i Nowoczesnej, którzy właściwie krytykują rząd, że niewystarczająco skonsultował ustawę ... z władzami izraelskimi. Ale może warto przypomnieć, że to Nowoczesna w październiku 2016 r. zgłaszała wniosek o odrzucenie projektu ustawy w pierwszym czytaniu, a w ostatecznym głosowaniu posłowie PO i Nowoczesnej ustawy tej - nie poparli.

Jestem zdumiony - stwierdza dr Daniel Alain Korona prezes Stowarzyszenia Interesu Społecznego WIECZYSTE/Stowarzyszenia Walczących o Niepodległość 1956-89 - Słyszę że ustawa była konsultowana z władzami izraelskimi (Patryk Jaki), polskie władze spieszą się z tłumaczeniem się w związku z przyjęciem w Sejmie ustawy, a opozycja totalna krzyczy że za mało konsultowaliśmy ustawę z władzami Izraelskimi. Czy naprawdę tak trudno przyjąć, postawę suwerenną, że sami mamy kształtować nasze ustawodawstwo i nie musimy obcego państwa, obcej instytucji pytać o zgodę czy zdanie w tej sprawie.

Jednostronne notatki SBeka wystarczą by odmówić statusu działacza opozycji antykomunistycznej.

Instytut Pamięci Narodowej odmówił Krystynie Sobierajskiej - znanej działaczce Solidarności Oświatowej z lat 80-tych i represjonowanej przez władze PRL - potwierdzenia warunków o których mowa w art.4 pkt.2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Przypomnijmy Status działacza otrzymuje osoba cyt. "co do której w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa". Zapis ten budzi poważne prawne wątpliwości, skoro nie ma w nim wymogu prawdziwości dokumentu ani jego treści. 

Podstawą do odmowy była rejestracja jako Kontakt Operacyjny w listopadzie 1980 r. oraz jednostronne notatki służbowe funkcjonariusza SB Ryszarda Bebela z rzekomych rozmów od października 1980 do lutego 1981 r. W sprawie jednak jest wiele niezgodności, notatki przywołują informacje, które de facto były publiczne. Co więcej sam IPN przyznał w odrębnym piśmie iż ww. była działaczem opozycji antykomunistycznej.

Decyzja IPN wywołała sprzeciw zainteresowanej oraz Stowarzyszenia Walczących o Niepodległość 1956-89.

31 stycznia casusem Krystyny zajmie się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie odniesie się on jednak do kwestii współpracy, a jedynie zajmie się sprawą pod kątem formalno-prawnym. Otóż jak stwierdza dr Daniel Alain Korona ze Stowarzyszenia Walczących o Niepodległość 1956-89, który badał akta postępowania administracyjnego przekazanego do sądu - Nie badaliśmy samej kwestii współpracy. Nasz sprzeciw budzi jednak sposób prowadzenia postępowań przez Instytut Pamięci Narodowej. W aktach przemieszane są dokumenty z postępowania ws. Krzyża Wolności i Solidarności oraz ws. działacza opozycji antykomunistycznej, brakuje protokołu ze sporządzania kopii elektronicznej dokumentów potwierdzającej zgodność tych dokumentów z oryginałami, brakuje zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się ws. zebranego materiału dowodowego w II instancji, brakuje także metryki akt postępowania, dzięki czemu wiadomo jakie czynności wykonywana w ramach postępowania i jakie dokumenty się w aktach znajdują. Akta były tak niechlujnie prowadzone, że trudno rozeznać się co jest, a czego nie ma. Ponadto decyzję w I instancji podpisał sam prezes, a w II instancji tj. o ponowne rozpatrzenie sprawy - jego podwładny tj. zastępca prezesa. Zachodzi sytuacja braku bezstronności urzędnika w postępowaniu II-instancyjnym. Tak się nie prowadzi żadnego postępowania administracyjnego.

Sąd rozstrzygnie.

ZAPRASZAMY

31/01/2017 (ŚRODA) GODZ.10.00 

WSA W WARSZAWIE, UL. JASNA 2/4, SALA H

(SYGN. AKT IV SA/Wa 2509/17)

KRYSTYNA SOBIERAJSKA W ENCYKLOPEDII SOLIDARNOŚCI

Kara grzywny lub więzienia za “polskie obozy koncentracyjne”! – Nowelizacja ustawy o IPN

26 stycznia Sejm przyjął nowelizację ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej, zgodnie z którą za używanie sformułowania „polskie obozy koncentracyjne” i podobnych będzie groziła kara grzywny lub trzech lat więzienia. W myśl nowelizacji, także organizacje pozarządowe będą mogły występować w obronie dobrego imienia w sprawach cywilnych przeciwko mediom i osobom posługującym się tego typu sformułowaniami. Posłowie przegłosowali także zapisy o zakazie negowania zbrodni popełnianych przez ukraińskich nacjonalistów.

„Każdy kto publicznie i wbrew faktom przypisuje polskiemu narodowi lub państwu polskiemu odpowiedzialność lub współodpowiedzialność za zbrodnie popełnione przez III Rzeszę Niemiecką lub inne zbrodnie przeciwko ludzkości, pokojowi i zbrodnie wojenne - będzie podlegał karze grzywny lub pozbawienia wolności do lat trzech”. Te same kary grozić będą osobom, które dopuszczą się „rażącego pomniejszania odpowiedzialności rzeczywistych sprawców tych zbrodni”. Wyjątkiem od tych przepisów jest tutaj postępowanie „w ramach działalności artystycznej lub naukowej”.

Przepisy mają być stosowane zarówno do Polaków jak i cudzoziemców. Śledztwo z urzędu wszczynał będzie prokurator IPN.

Organizacje społeczne, które mają w statucie zapis o ochronie dobrego imienia Polski, uzyskają też prawo do występowania przed sądami w procesach cywilnych przeciwko oszczercom. Dotychczas musiał być bezpośredni świadek, czyli np. żołnierz Armii Krajowej lub były więzień obozu koncentracyjnego. 

W ustawie znalazły się także zapisy, które mają umożliwić wszczynanie postępowań karnych za zaprzeczanie zbrodniom ukraińskich nacjonalistów. 

Ustawa trafi teraz do senatu.

(Reduta Dobrego Imienia)