Powództwo za bezprawne wezwanie do zapłaty

26 listopada w sądzie rejonowym dla Warszawy Żoliborz o godz. 13.10 w sali 1144 odbędzie się rozprawa ws bezprawnej groźby miasta Stołecznego Warszawy ws. bezprawnych wezwań Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy o zapłatę - pod groźbą działań egzekucyjnych - sumy orzeczonej przez sąd w sposób nieprawomocny. Powódka żąda zaniechania podobnych praktyk i zadośćuczynienie na siebie i nawiązki na rzecz Stowarzyszenia Polskie Euro 2012.

W dniu 20 czerwca Urząd Dzielnicy Żolibórz wezwał do uiszczenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 złotych (tj. kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 180 zł z tytułu I instancji i 60 zł z tytułu II instancji) zgodnie z postanowieniem z dn. 19.11.2012 r. o odrzuceniu pozwu o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego z Miastem Stołecznym Warszawa sygn. akt I C 678/12 oraz postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dn. 22 maja 2013 r. sygn. akt V Cz 1486/13. Wezwanie zawierało także groźbę skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji obciążenie dodatkową kwotą w wysokości co najmniej 500 zł. O ile sprawy kosztów zastępstwa procesowego I instancji nie budziły wątpliwości strony, o tyle w przypadku kosztów zastępstwa procesowego II instancji stronie przysługiwało prawo zażalenia, z czego skorzystała. Wezwania zatem dokonano, chociaż sprawa w zakresie kosztów zastępstwa procesowego orzeczonych przez sąd okręgowy (II instancji) nie była prawomocnie osądzona. W dniu 17 czerwca (w terminie ustawowym) zostało wysłane pocztą zażalenie na postanowienie z dn. 22 maja 2013 r. o oddaleniu zażalenia ws. odrzucenia pozwu i na koszty zastępstwa procesowego. W dniu 19 czerwca Sąd potwierdził odbiór zażalenia. Zatem zgodnie z prawem, postanowienie z dn. 22 maja 2013 r. w zakresie kosztów zastępstwa procesowego 60 zł orzeczonych przez sąd okręgowy nie były prawomocne i tym samym nie obligowały strony stronę do jego wykonania. Zawarta zatem w wezwaniu groźba postępowania egzekucyjnego także w stosunku do kosztów zastępstwa procesowego orzeczonych w II instancji i to w wysokości aż 500 zł nie można inaczej było traktować jak próbę zastraszania obywatela w celu wyegzekwowania także nienależnej opłaty. Stronę postawiono przed alternatywą uiszczenia 60 złotych opłaty wciąż nienależnej (mimo braku prawomocnego orzeczenia sądu) lub życia w sytuacji niepewności i groźby postępowania egzekucyjnego i znacząco wyższych kosztów.

Do postępowania sądowego przystąpiło z interwencją uboczną Stowarzyszenie Polskie Euro 2012. Serdecznie zapraszamy na rozprawę.

Dlaczego UOKIK milczy ws. naruszenia zbiorowych interesów konsumentów przez operatora sieci PLUS

25.11.2013 - Stowarzyszenie Interesu Społecznego NSZZ „Wyzwolenie” wezwał Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, o uchylenia naruszenia prawa i wydania postanowienia ws. wszczęcia lub odmowy wszczęcia postępowania ws. naruszenia zbiorowego interesu konsumentów przez spółkę Polkomtel – operatora sieci Plus.

W dniu 30 lipca br. Stowarzyszenie wystąpiło o wszczęcie postępowania ws. naruszenia zbiorowego interesu konsumentów przez spółkę Polkomtel – operatora sieci Plus, w związku z naliczaniem od końca ubr. 5,04 zł za tzw. papierowe rachunki szczegółowe. W dniu 28 sierpnia br UOKIK pismem DKK-690-2016/13/DL poinformował że prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie. Mimo upływu 3 miesięcy Urząd ani nie poinformował o swoich ustaleniach ani nie wszczął stosownego postępowania ws. naruszenia zbiorowego interesu konsumentów. Stowarzyszenie zwraca uwagę, iż zgodnie z art.31§2 kpa w przypadku złożenia wniosku przez organizację społeczną, organ postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o odmowie wszczęcia (na które przysługuje zażalenie). Wydaje się niezrozumiałe tak długie i przewlekłe prowadzenie spraw przez Urząd, tak jakby zależało Urzędowi by do postępowania ostatecznie nie doszło. W wyniku działań firmy Polkomtel (wprowadzenie opłaty bez zmiany regulaminu), konsumenci sieci Plus zostali poszkodowani na co najmniej 75 mln zł.

CZY UOKIK UZNA KARTĘ WARSZAWIAKA ZA NIEZGODNĄ Z PRAWEM?

25.11.2013 Stowarzyszenie Interesu Społecznego NSZZ „Wyzwolenie” wystąpiło do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wszczęcie postępowania ws. uznania – uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dn. 3 października 2013 nr LXVI/1806/2013 w sprawie ustalenia zniżek w cenach biletów za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st. Warszawie dla osób zamieszkałych na terenie m.st. Warszawy, które rozliczają podatek dochodowy od osób fizycznych we właściwym urzędzie skarbowym oraz dla dzieci tych osób – za naruszenie art.9 ust.2 pkt.3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (stosowanie niejednolitych warunków umów w stosunku do konsumentów tj. Zróżnicowanie cenowe w zależności od miejsca rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych) oraz wydania decyzji nakazującej zaniechania ww. praktyk

Uchwała Rady Warszawy wprowadza nieuzasadnione zróżnicowania cenowe z tytułu biletów komunikacji miejskiej w zależności od miejsca rozliczenia podatku dochodowego. W rezultacie pozbawieni prawa do ulg są np. osoby zamieszkałe w Warszawie lub zameldowane w tym mieście (a także osoby z ich rodzin), ale które z różnych przyczyn nie rozliczają się z podatku dochodowego od osób fizycznych w stolicy, nawet jeśli np. rozliczają się w zakresie podatku od nieruchomości czy podatku rolnego. Powstaje zatem wątpliwość prawna, co do zgodności proponowanej uchwały:

- z art.32 konstytucji (równość wobec prawa i zakaz dyskryminacji)

- z art.9 ust.2 pkt.3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (niejednolite warunki umów, czyli zakaz dyskryminacji cenowej)

- niezgodna z prawem Unii Europejskiej, tj.  dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim, a w szczególności art.12 ust.1 g) prawo do równego traktowania stanowiący, że Pracownicy z państwa trzeciego, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) i c), są traktowani na równi z obywatelami państwa członkowskiego, na którego terytorium przebywają, w zakresie: dostępu do towarów i usług oraz korzystania z towarów i usług dostępnych ogółowi społeczeństwa, w tym jeżeli chodzi o procedury uzyskiwania praw do lokali mieszkalnych przewidziane w prawie krajowym, bez uszczerbku dla swobody zawierania umów zgodnie z prawem Unii i prawem krajowym;

Stowarzyszenie uważa, iż uprawnienia do ulg powinny być rozszerzone na każdego konsumenta, a w szczególności dla każdej osoby zameldowanej, zamieszkałej lub pracującej w Warszawie.