Renegat Gowin czy renegatka Platforma Obywatelska?

Dziennikarze GW często uzurpują sobie prawo udzielania lekcji wychowania, poprawności itd. Jak wygląda to w praktyce w wydaniu samych dziennikarzy GW można było przekonać się przy okazji tworzenia nowego ugrupowania "Polska Razem Jarosława Gowina", czyli połączenia Republikanów (Wiplera), partii Polska Jest Najważniejsza (którzy 3 lata temu opuścili PIS) oraz zwolenników Jarosława Godzina (wywodzących się z PO). Partia Jarosława Gowina z jej liberalizmem, jej liderami, z jej pro-ustrojowym i unijnym nastawieniem, nie jest z naszej bajki, ale nie widzimy powodów by a priori obrzucać ją i jej lidera epitetami. 
W artykule Agaty Kondzińskiej i Renaty Grochal http://wyborcza.pl/1,75478,15091929,Gowin_zaklada_partie_dla_rozczarowanych__W_sobote.html#ixzz2mnntcgsZ można przeczytać takie oto zdanie W sobotę w południe w warszawskiej hali Expo odbędzie się konwencja założycielska nowej partii renegata z PO Jarosława Gowina. Słowo renegat ma oczywiście wywołać negatywne skojarzenie pod adresem nowej partii i jej lidera. Zresztą słowo użyto w niewłaściwym znaczeniu. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN renegat to «człowiek wypierający się dotychczasowych przekonań i przechodzący na stronę przeciwnika». O ile nam wiadomo Jarosław Gowin nie wyparł się swoich przekonań, wyparł się jedynie swojej tj. partii Platforma Obywatelska, która sama odeszła od swojego programu, nie mówiąc już o jej obietnicach wyborczych. A zatem kto jest renegatem - Gowin czy Tusk ze swoją platformą.

Karta Warszawiaka w praktyce wydania - zmarnowane miliony?

Karta Warszawiaka czyli zwykły hologram naklejany na bilety WKM uprawniających do tańszych biletów od 1 stycznia 2014 r.. Od kilku dni można ją wyrobić w Warszawie, pod warunkiem że płaci się podatek dochodowy w stolicy. Przy składaniu wniosku nie trzeba będzie okazywać PITu. Ratusz podpisał umowę z Ministerstwem Finansów, dzięki której automatycznie ma być sprawdzane, czy ktoś płaci w Warszawie podatki czy nie, tylko jakim prawem MF podpisało taką umowę, skoro stanowi to najprawdopodobnie naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, a także ordynację podatkową.

Wniosek można składać przez internet lub osobiście, ale w tym pierwszym przypadku i tak nie unikniesz wizyty w punkcie obsługi mieszkańców. A zatem lepiej osobiście złożyć i od razu mieć przyklejony hologram. Zweryfikowaliśmy jak w praktyce wygląda operacja. 7 grudnia (w sobotę) udaliśmy się do punktu przy metrze centrum ok. godz. 10.35. Przed nami 10 osób i 2 czynne kasy/okienka. W punkcie także 1 osoba do pomocy klientom. Zanim dostaliśmy się do okienek minęło 30 minut czyli blisko 5 minut na osobę. Część osób, która składała przez internet musi ponownie wrócić, a to tylko potwierdzenie przyszło dla żony a nie męża, a to dopiero w poniedziałek mają być itd. Załatwialiśmy sprawy w 2 okienkach. Wnioski wydrukowane wypełnione, niby to samo a jednak różne podejście w okienkach - w jednym zażądano wpisania e-maila lub telefonu, a w drugim - nie, chociaż w obu przypadkach nie było zgody na otrzymywania informacji o programach i akcjach organizowanych przez Miasto Stołeczne Warszawa. Ale w sumie było dość sprawnie.

ZTM spodziewa się ponad 0,5 mln wniosków o kartę warszawiaka. Uwzględniając 5 minut na każdą osobę otrzymujemy ok. 2,5 mln minut czyli ok. 42 tys. godzin czyli 240 miesięcy w przeliczeniu na pełny etat. Oznacza to uwzględniając średnią krajową, ze zostanie wydane tylko na koszty osobowe wydawania ponad 1 mln złotych. A ile kosztowały do tego koszty wytworzenia hologramów, akcja reklamowa itp? I w sumie po co, skoro najprawdopodobniej karta warszawiaka zostanie uznana za niezgodną z ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów, dyrektywą unijną i z przepisami konstytucji. zob. http://serwis21.blogspot.com/2013/11/czy-uokik-uzna-karte-warszawiaka-za.html

BIUROKRATYCZNE ZMIANY OFE

Sejm uchwalił zmiany w systemie emerytalnym. Za ustawą głosowało 232, przeciwko 216, od głosu wstrzymał się jeden poseł. Była to jedna z klasycznych sytuacji, w którym żadne rozwiązanie nie było dobre, ale opozycja chcą nie chcąc ustawiła się w roli obrońców OFE.

REFORMA OFE BYŁA OSZUSTWEM

Cała reforma systemu ubezpieczeń społecznych z 1998 r. była reformą opartą na oszustwie – stwierdza niezależny ekonomista i prezes Stowarzyszenia Interesu Społecznego dr Daniel Alain Korona. Dlaczego? Bo wmówiono ludziom cały szereg nieprawd dotyczący konieczności reformy. Po pierwsze wmawiano, że na emeryturę z ZUS nie ma co liczyć, a emeryturę z OFE dzięki temu że będą one inwestowały nasze środki zapewnią życie emerytalne pod palmami. Rzeczywistość okazała się zupełna inna. Po drugie przeprowadzono reformę w warunkach deficytu budżetowego. Przed reformą z 1998 r. składkę ZUS płacił pracodawca w wysokości 48% funduszu wynagrodzeń (czyli ok. 1/3 wynagrodzeń + ZUS) Wymiar składek po 1998 r. był bardzo podobny w swej całości, jednakże część zamiast trafić ostatecznie do ZUSu była przekazywana do OFE).  Innymi słowy odbierając część składek ZUSowi na rzecz OFE począwszy od 1999 r. doprowadzono do sytuacji w której deficyt i zadłużenie budżetowe znacznie się powiększyły. A zatem by stworzyć nowy system zwiększono de facto obciążenia przyszłe. Po trzecie wmawiano ludziom, że to są ich pieniądze podczas gdy tak jak w ZUSie mieliśmy do czynienia z daniną publiczną, I wreszcie po czwarte wmawiano że system ma charakter kapitałowy, podczas gdy żaden system emerytalny w skali makro takiego charakteru nie ma. Innymi słowy indywidualnie emerytura może mieć wymiar kapitałowy, ale w skali globalnej zawsze decyduje wysokość przychodów i wydatków funduszy, Przychody tą są składki emerytalne i inne dochody, natomiast wydatki świadczenia emerytalne. System może funkcjonować kapitałowo jedynie w sytuacji wzrostu, ale nie w przypadku pogarszania sytuacji demograficznej, gdyż w tym ostatnim przypadku wydatki w formie świadczeń przekroczą przychody bieżące, co zmusi do sprzedaży aktywów i spadków cen aktywów, a zatem do pogorszenia pozycji finansowej funduszy.

OBRONA OFE

Każda próba naruszenia nowego systemu emerytalnego kończyła się reakcją lobby finansowego. Za każdym razem odzywały się mainstreamowe media czy tzw. ekonomiści typu Balcerowicz i spółka (czyli, ci którzy oszukali społeczeństwa) oburzeni zamachem na „nasze składki”. Obrona była na tyle skuteczna, że przez długie lata nawet propozycja dobrowolności składek między OFE a ZUS nie była akceptowana. Jednak pogarszająca się sytuacja finansowa zmusiła rząd Donalda Tuska do ograniczenia systemu i zmniejszenia składki OFE na rzecz ZUSu, przy czym wprowadzono kolejne subkonto emerytalne w ZUSie, zamiast zwyczajnie pozostawić większą składkę w I filarze. Ale po co robić zawile, to co można uczynić prościej? Jak widać taka filozofia przyświecała rządowi wtedy i taka również obowiązuje dzisiaj.

ZMIANY W SYSTEMIE EMERYTALNYM

Warto pamiętać, że PO wcale nie była przeciwna OFE, wręcz była mu przychylna. Reforma Fedak jak i obecne propozycje nie wynikają ze złej oceny systemu, z tego oszustwa. Jedynym i wyłącznym powodem jest bowiem fakt, iż rząd PO-PSL nie wie co czynić, by ratować bieżące budżety państwa (te do wyborów 2015 roku). Skoro dalsze opodatkowanie obywateli napotyka na sprzeciw, opodatkowanie bogatych nie wchodzi w grę (wszak władza obecna sprzyja możnym i różnym aferzystom, a zatem trzecia stawka podatku dochodowego nie wchodzi w grę), a dziura finansowa budżetu państwa i ubezpieczeń społecznych jest wręcz niepokojąca, jedynym ratunkiem okazało się zabór części „zasobów OFE”, czyli daniny publicznej, którą obywatele wskutek fałszywej propagandy uznali za swoje. I to podejście znajduje odzwierciedlenie w propozycjach rządowych.

Podstawowym założeniem reformy jest przejęcie oszczędności emerytalnych zgromadzonych w OFE przez ZUSu (tzw. część obligacyjna). W ten sposób rząd będzie mógł pochwalić się zmniejszeniem zadłużenia budżetowego o ponad 120 mld zł, ale oznacza to że kapitał zgromadzony na kontach w OFE ulegnie odpowiedniemu zmniejszeniu. Równocześnie brak możliwości inwestycji w obligacje zmienia charakter funduszy na agresywne, a tym samym znacznemu wahaniu może ulec kapitał emerytalny zgromadzony w OFE. Tylko dlaczego nasze przyszłe emerytury mają być przedmiotem giełdowej ruletki? W końcu przyjęto propozycję możliwości wyboru między ZUSem a OFE, a w przypadku braku takowego automatycznego po 4 miesiącach przeniesienia do ZUSu. Rozwiązano również w tej ustawie kwestię płatnika emerytur – tj. przyjęto ZUS (i stąd stopniowe przekazanie kapitału emerytalnego z OFE do ZUS przez 10 lat przed emeryturą).

REFORMA TUSKA JEST BIUROKRATYCZNA:

Dr Daniel Alain Korona w ocenie obecnej reformy jest jednak krytyczny – Ręce opadają gdy widzi się propozycje rządowe. Cieszyć się należałoby z ograniczenia OFE czy też likwidacji, ale cała operacja ma charakter przypadkowy, widać iż systemowo nieprzemyślany. Otóż przyjęte zmiany mają charakter nadmiernie biurokratyczny. Należy bowiem konta kilkunastu milionów osób zaktualizować najpierw w związku z przejęciem części obligacyjnej OFE. Następnie będzie zmiana w związku z przeniesieniem z OFE do ZUS, kolejne miliony operacji, wreszcie związane z przekazaniem przedemerytalnym – i kolejne operacje. Tymczasem był prostszy sposób tj. nacjonalizacja pełna OFE i przekazanie do ZUS wszystkich aktywów, a konta emerytalne I filara odpowiednio proporcjonalnie powiększyć. Operacji byłoby znacznie mniej, a w każdym razie byłaby dokonywana tylko raz. Drugim wariantem mniej biurokratycznym i zasadniczo tak samo skutecznym było stworzenie jedynie dobrowolności między ZUS a OFE przy założeniu milczącej zgody na przejście w razie braku deklaracji, czyli tylko jednego z rozwiązań rządowych, nie wprowadzając innych. Większość i tak by przeszła, obligacje w dużej mierze byłyby faktycznie przejęte, i zasadniczo trudno byłoby cokolwiek zarzucić takiej propozycji. W każdym razie tak przeprowadzone zmiany byłyby znacznie mniej biurokratyczne niż proponowana reforma przez rząd. Ale powiedzmy szczerze przy tak biurokratycznej metodzie jaką przyjął rząd większość przyszłych emerytów nie będzie w stanie zorientować się czy przy okazji nie uszczknięto jakąś sumę z kapitału emerytalnego na niekorzyść ubezpieczonego. A ponadto o pomyłki nie będzie trudno. Abstrahuję przy tym, iż środki z OFE pozwolą jedynie na dwuletni okres mniejszego deficytu, a rząd ten okres prawdopodobnie nie wykorzysta do zasadniczego uzdrowienia sytuacji finansów publicznych. Tym niemniej nie można zostawić dotychczasowego systemu OFE, bo jest budżetowo zbyt obciążający.

W sprawie dziwi jednak postawa opozycji. Rozumiemy, że nie można było być za projektem, który zwiększa biurokrację i nie tworzy normalnego systemu emerytalnego. Ale głosując za odrzuceniem projektowi ustawy, chcąc nie chcąc partie opozycyjne postawiły się w roli obrońców OFE (mimo iż przeciwne temu systemowi). Skoro system OFE był zły, a proponowane rozwiązane niewystarczające dopracowane, można było i być może należało odmówić udziału w głosowaniu.