15 grudnia 2014

Żoliborz III: Unieważnić odpisy na fundusz kulturalno-społeczny

Od mieszkańców Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej osiedle Żoliborz III otrzymaliśy pismo, w którym zwracają uwagę na nieprawidłowości jakimi są opłaty na fundusz kulturalno-społeczny. Jak widać niektórzy mieszkańcy mają już dosyć łupienia przez władze samorządowe, przez władze spółdzielcze.



Warszawa, dnia 14 grudnia 2014 r.

Wolą oddolnej inicjatywy krytycznej mieszkańców wobec coraz to nowych patologii  w spółdzielni, występujemy o unieważnienie zmiany stawki odpisu na fundusz kulturalno-społeczny w Osiedlu Żoliborz III.
W świetle art.1 § 2 Prawa spółdzielczego – podejmowanie przez spółdzielnie działalności społecznej i oświatowo-kulturalnej na rzecz ich członków jest obecnie fakultatywne, a więc nieobowiązkowe po  wejściu w życie nowelizacji z 07 lipca 1994 r.    Podejmowane próby traktowania działalności gospodarczej spółdzielni  na równi z działalnością kulturalno-społeczną jest nieuprawnione.  Utrzymywanie, że działalność taka w środowisku lokalnym osiedla ma miejsce jest nieprawdziwe. Wymuszanie od  mieszkańców środków finansowych na ww. cel jest  wyłudzaniem pieniędzy.  Stosowne podkreślić,   że   wyłudzane  ww. środki przeznaczane  są  na uzależnianie mieszkańców od zapomóg. W świetle postępującego w kraju biednienia społeczeństwa, większość mieszkańców osiedla uprawniona byłaby do otrzymywania pomocy finansowej,  której  to działalności  spółdzielnia nie  prowadzi.  Wspomaganie jednych  kosztem drugich sprzeczne z prawem.
W pierwszych dniach grudnia br Administracja Osiedla III WSM podała do powszechnej wiadomości „Ogłoszenie, że od 01 stycznia 2015 r. ulega zmianie stawka odpisu na fundusz kulturalno-społeczny naliczany od m2 mieszkania”, a nowa wysokość odpisu nie skutkuje wzrostem opłat eksploatacyjnych.

Powyższa informacja jest sprzeczna z obowiązującym prawem z  kilku przyczyn: 
1.   W Osiedlu Żoliborz III WSM, po wejściu w życie nowelizacji prawa spółdz. [07.07.1994] w środowisku lokalnym nie jest prowadzona działalność społeczno-kulturalna. Wszelkie utrzymywanie, że jest inaczej  
jest poświadczaniem nieprawdy. Żądanie,  pobieranie  na ten cel pieniędzy od mieszkańców jest wyłudzeniem.
1. Ogłoszenie zawierające w treści, że nowa wysokość odpisu na fundusz kulturalno-społeczny nie skutkuje wzrostem opłat za mieszkanie zafałszowuje stan finansowy i prawny, jest manipulacją.
2.   W ww ogłoszeniu pominięto fundamentalny fakt, że pieniądze w 2015 r. na fundusz kulturalno-społeczny [którego nie ma] będą wzięte sprzecznie z prawem Art.75 [z nadwyżki bilansowej/zysku]; Art.76 z nadwyżki bilansowej która podlega podziałowi na podstawie uchwały walnego zgromadzenia, poza wiedzą członków. ZNACZY DOKŁADNIE TYLE, ŻE ZYSK CZŁONKÓW PRZEWIDZIANY PRAWEM DO PODZIAŁU WŚRÓD CZŁONKÓW,  ZOSTANIE „ZAGOSPODAROWANY” POZA ICH WIEDZĄ  ! Art. 18.§ 2. Członek spółdzielni ma prawo:  5) udziału w nadwyżce bilansowej;
3. Uchwała podjęta przez członków rady Osiedla III WSM wprowadzająca wyższy odpis na fundusz kulturalno-społeczny jako sprzeczna z prawem  jest nieuprawniona i powinna zostać uchylona. 
Jedynym właściwym organem uprawnionym do  podejmowania ww decyzji w sprawie podziału  ww  środków jest  Walne Zgromadzenie, wolą członków. 
Stosownym jest zaznaczyć, że zarząd WSM ani  organ kontrolny jakim jest rada nadzorcza spółdzielni  nie wystąpiły z projektem uchwały na tegorocznym walnym zgromadzeniu w sprawie podziału zysku/nadwyżki bilansowej zgodnie  z Art.76 prawa spółdzielczego. Członków występujących z ww projektem pozbawiono  prawa  głosu,  uniemożliwiając przedstawienie problemu. 
Art. 76. Nadwyżka bilansowa podlega podziałowi na podstawie uchwały walnego zgromadzenia. Co najmniej 5% nadwyżki przeznacza się na zwiększenie funduszu zasobowego, jeżeli fundusz ten nie osiąga wysokości wniesionych udziałów obowiązkowych. 
Art. 77.§ 1. Część nadwyżki bilansowej pozostałej po dokonaniu odpisu, o którym mowa w art. 76, przeznacza się na cele określone w uchwale walnego zgromadzenia.
Niespornym jest, że członkowie Rady Osiedla III  dopuścili się wprowadzenia uchwałą  wyższego odpisu na fundusz kulturalno-społeczny nie mając do tego kompetencji. Przyjmując, że zdarzenie jest stanem sprzecznym z prawem uchwała ww powinna natychmiast zostać uchylona. Przypominając członkom rady, że jedynym właściwym organem uprawnionym do podejmowania ww decyzji w sprawie odpisu ww środków jest Walne Zgromadzenie członków spółdzielni. Niezależnie od bezprawnego działania w zakresie wyłudzania pieniędzy  od mieszkańców na nieistniejący fundusz, zamierzano sprzecznie z prawem naliczać ww środki zależne od spółdzielni.   Prawo jednoznacznie  stanowi /zobowiązuje do zawiadomienia mieszkańców o planowanych zmianach, co najmniej na  3 miesiące wcześniej przed terminem ich wprowadzenia, na koniec miesiąca kalendarzowego.    
Z roku na rok wzrasta patologia w spółdzielni, w czym znakomicie pomaga  bierność i brak świadomości członków.  Dochodzi  do rażących wynaturzeń w obszarze prawa, stosunków społecznych i gospodarczych oraz utrwalającego się bezprawia, różnorakich nadużyć wobec podmiotowych i majątkowych praw spółdzielców. 
NIE BĄDŹMY BIERNI W ISTOTNYCH DLA NAS CZŁONKÓW SPRAWACH, DECYDUJMY ZA SIEBIE  O  NASZYCH  PIENIĄDZACH I SPRAWACH 
NIE GÓDŹMY  SIĘ  NA  BEZPRAWIE

14 grudnia 2014

Wspomnienie siostry - M.Sawicz - zabity w Elblągu

Marian Sawicz – kierowca, lat 22, zamordowany 18 grudnia 1970 roku w Elblągu – w dniu planowanego swego ślubu.
Jego młodsza siostra wspomina: Kiedy przyjechało 3 esbeków z informacją o jego śmierci, w chwili rozpaczy i strachu wspominałam fragmenty wiersza: „Kiedy przyjdą podpalić dom”. Kiedy domownicy pojechali na pogrzeb (21 grudnia), było jeszcze gorzej. Czułam na zmianę rozpacz i chęć odwetu. Nic jednak nie mogłam wymyślić, więc z tej bezsilności powróciłam znowu myślami do szkoły i powiedziałam sobie po cichutku: już nigdy w życiu nie zaśpiewam na żadnej akademii <Ukochany kraj…>”.


Już kiedyś o tym pisałem w recenzji filmu „Czarny czwartek” Antoniego Krauzego, ale powtórzę, bo nie znajduję mocniej wyrażających emocje dziecka.

Wykaz ofiar Grudnia 1970 r. - IPN Gdańsk

Wykaz osób zabitych na Wybrzeżu w Grudniu 1970 r.[1]

Zabity w Elblągu[2]

Marian Sawicz, ur. 1 IX 1948, pracownik Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Elblągu, zm. 18 XII 1970

Zabici w Gdańsku[3]

Jerzy Matelski, ur. 14 III 1943, dźwigowy, pracownik Stoczni Gdańskiej im. Lenina, zm. 16 XII 1970
Stefan Mosiewicz, ur. 7 V 1948, pracownik Stoczni Gdańskiej im. Lenina, zm. 16 XII 1970
Andrzej Perzyński, ur. 12 I 1951, pracownik Stoczni Gdańskiej im. Lenina, zm. 15 XII 1970
Waldemar Rebinin, ur. 29 X 1944, kierowca-sanitariusz, pracownik Wojewódzkiej Kolumny Transportu Sanitarnego w Gdańsku, zm. 15 XII 1970
Kazimierz Stojecki, ur. 5 I 1912, piaskarz, pracownik Stoczni Gdańskiej im. Lenina, zm. 15 XII 1970
Bogdan Sypka, ur. 4 II 1950, student Wyższej Szkoły Rolniczej w Szczecinie, zm. 15 XII 1970
Józef Widerlik, ur. 13 X 1946, pracownik Stoczni Gdańskiej im. Lenina, zm. 15 XII 1970
Marian Zastawny, ur. 26 III 1946, pracownik „Techmetu” w Pruszczu Gdańskim, zm. 15 XII 1970

Zabici w Gdyni[4]

Brunon Drywa, ur. 20 VII 1936, ślusarz, pracownik Zarządu Portu Gdynia, zm. 18 XII 1970, pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni
Apolinary Formela, ur. 18 X 1950, fileciarz w PPDiUR „Dalmor” w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni
Zygmunt Gliniecki, ur. 15 IV 1955, uczeń SP nr 7 w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu Gdynia Leszczynki
Zbigniew Godlewski, ur. 3 VIII 1952, pracownik fizyczny Zarządu Portu Gdynia, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu komunalnym w Elblągu przy ul. Agrykola
Jan Kałużny, ur. 27 III 1948, pracownik przeładunkowy Zarządu Portu Gdynia, zm. 17 XII 1970, pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni
Jerzy Kuchcik, ur. 10 II 1950, spawacz w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu w Broniszewie
Stanisław Lewandowski, ur. 7 V 1946, kowal w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu w Skępem
Zbigniew Nastały, ur. 8 III 1953, uczeń ZSZ przy Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu Wejherowo Śmiechowo
Józef Pawłowski, ur. 16 I 1946, ślusarz w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku
Ludwik Piernicki, ur. 4 II 1950, hydraulik w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu w Goręczynie
Jan Polechońki, ur. 14 VI 1940, spawacz w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu w Olszanicy
Zygmunt Polito, ur. 30 IV 1946, spawacz w Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni
Stanisław Sieradzan, ur. 8 V 1952, uczeń Technikum Chłodniczego w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni
Jerzy Skonieczka, ur. 18 IV 1955, uczeń SP nr 32 w Gdyni, zm. 20 XII 1970, pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni
Marian Wójcik, ur. 23 IX 1937, pracownik fizyczny Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, zm. 18 XII 1970, pochowany na cmentarzu Wejherowo-Smiechowo
Zbigniew Wycichowski, ur. 13 II 1950, ślusarz, pracownik Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni, zm. 11 I 1970, pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni
Waldemar Zajczonko, ur. 4 IX 1950, student Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Gdańsku, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu katolickim w Sopocie przy ul. Malczewskiego
Janusz Żebrowski, ur. 31 X 1953, uczeń LO nr 2 w Gdyni, zm. 17 XII 1970, pochowany na cmentarzu Gdynia Leszczynki



Zabici w Szczecinie[5]
Eugeniusz Błażewicz, 22 lata, kierowca w Stoczni im. Warskiego w Szczecinie, zm. 18 XII 1970
Stanisław Kamać, 18 lat, kierowca-mechanik w Miejskim Przedsiębiorstwie, Komunikacyjnym w Szczecinie, zm. 17 XII 1970
Jadwiga Kowalczyk, 16 lat, uczennica Szkoły Przysposobienia Rolniczego w Szczecinie, zm. 17 XII 1970
Daniel Kućma, 24 lata, stolarz w Szczecińskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego nr 1, zm. 21 XII 1970
Roman Kużak, 23 lata, nauczyciel WF w SP nr 43 w Szczecinie, zm. 17 XII 1970
Stanisław Nadratowski, 20 lat, żołnierz służby zasadniczej WP, zm. 19 XII 1970
Henryk Perkowski, 20 lat, szklarz w Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego nr 1 w Szczecinie, zm. 17 XII 1970
Edward Prysak, 42 lata, cieśla, zm. 18 XII 1970
Zbigniew Semczyszyn, 23 lata, magazynier w Spółdzielni Pracy Transportowo-Przeładunkowej „Norma” w Szczecinie, zm. 17 XII 1970
Michał Skipor, 19 lat, uczeń zawodu w prywatnym zakładzie samochodowym, zm. 17 XII 1970
Stefan Stawicki, 16 lat, uczeń Zasadniczej Szkoły Budowy Okrętów w Szczecinie, zm. 18 XII 1970
Waldemar Szumiński, 22 lata, pracownik budowlany w Rejonie Eksploatacji Dróg Publicznych w Skoczowie, zm. 17 XII 1970
Julian Święcicki, 59 lat, rencista, zm. 17 XII 1970
Zygmunt Toczek, 23 lata, tokarz w warsztatach Zasadniczej Szkoły Metalowej w Szczecinie, zm. 17 XII 1970
Wojciech Woźnicki, 21 lat, ślusarz w zakładzie prywatnym w Pilchowie, zm. 19 XII 1970
Janusz Wrzodak, 27 lat, technik budowlany, zm. 17 XII 1970

Udokumentowane ofiary stanu wojennego w Gdańsku (13 XII 1981–22 VII 1983)[6]

Antoni Browarczyk, 20 lat, uczeń szkoły zawodowej, zm. 23 XII 1981
Wacław Kamiński, 32 lata, spawacz Stoczni Gdańskiej im. Lenina, zm. 28 XI 1982
Piotr Sadowski, 22 lata, pracownik Zarządu Portu Gdańsk, zm. 31 VIII 1982
Jan Samsonowicz, 39 lat, zaopatrzeniowiec w Akademii Medycznej w Gdańsku, zm. 30 VI 1983

Opracował: Piotr Brzeziński, OBEP IPN Gdańsk, 31 stycznia 2012 r.





[1] Wg oficjalnych danych w Grudniu 1970 r. na Wybrzeżu śmierć poniosło 45 osób.
[2] Wg: J. Eisler, Grudzień 1970. Geneza, przebieg, konsekwencje, Warszawa 2000, s. 279–280.
[3] Wg: J. Eisler, I. Greczanik-Filipp, W. Kwiatkowska, J. Marszalec, To nie na darmo... Grudzień ’70 w Gdańsku i Gdyni, red. M. Sokołowska, s. 38 i 68–70.
[4] Wg: P. Brzeziński, R. Chrzanowski, A. Nadarzyńska-Piszczewiat, Zbrodnia bez kary. Grudzień 1970 w Gdyni. Przebieg wydarzeń, represje, walka o prawdę, red. M. Sokołowska, Gdynia 2010, s. 384–401.
[5] Wg: A. Strokowski, Lista ofiar. Grudzień 1970 r. w Szczecinie, Szczecin 2009, s. 37–58.