12 grudnia 2023

Sejm: zamiast pracy legislacyjnej, film w Kinotece

11 grudnia obrady Sejmu transmitowano w Kinotece. I ten fakt jest najlepszym świadectwem całego absurdu naszej rzeczywistości politycznej. 

Obrady Sejmu (zdjęcie za sejm.gov.pl) przypominają film, ale z gatunku kiepskich, i nie pomogą medialne okrzyki zachwytu, że "Historyczny moment". W prawdziwym filmie są bowiem zwroty akcji. 

A tu, wszystko było wiadome od samego początku, co powie w expose premier Mateusz Morawiecki, jakie będą stanowiska poszczególnych klubów, następnie cała seria pytań, brak wotum zaufania, zgłoszenie kandydatury Donalda Tuska, ponownie reakcje poszczególnych klubów i głosowanie w którym uzyska 248 głosów a na koniec przemówienie nowego premiera. To wszystko było wiadome, jedynie co było nieznane to jakie zdanie wypowie ten czy inny polityk z mównicy sejmowej, i tym ekscytują się media.

Następnego dnia 12 grudnia będzie powtórka z "rozrywki", znów expose, znów znane nam stanowiska klubowe i takie same głosowanie. 

Spektakl sejmowy potrwa całe 2 dni, dni które zostały właściwie stracone. Nie zajęto się ani podwyżkami dla nauczycieli czy dla budżetówki, ani stawkami VAT produktów żywnościowych, ani podwyższeniem kwoty wolnej od podatku, ani projektem budżetu, i można by dalej tak wymieniać. Finanse publiczne są w złym stanie, bo wynoszą ponad 1,6 bln zł długu. I nie jest żadnym pocieszeniem twierdzenia ustępującego premiera, że w relacji do PKB mamy znacznie lepszy wskaźnik niż kraje Europy Zachodniej.

A przecież można było sprawę wyboru/zmiany władzy załatwić bardzo szybko, dwoma, no może trzema głosowaniami bez całego tego spektaklu, a expose ograniczyć do kilkunastu minut (wszak i tak wystąpienie nie ma większego praktycznego znaczenia). No ale efektywność organizacyjna nie należy do mocnych stron naszych polityków.

Politycy, w tym Marszałek Sejmu Szymon Hołownia najwyraźniej zapomnieli, że Sejm ma być miejscem pracy legislacyjnej, a nie spektaklem filmowym.

11 grudnia 2023

Nie żyje Wojtek Walczak przywódca strajku uczelni łódzkich w roku 1981

Wojtek Walczak był organizatorem i głównym negocjatorem rokowań z komunistycznym rządem. Na łódzkich uczelniach w strajku wzięło udział ok. 10 tysięcy studentów. W ostatniej fazie poparły go licznie uczelnie w całym kraju. Miesięczny strajk okupacyjny w Łodzi był zwycięski. Studenci wywalczyli samorządność uczelni w Polsce oraz rejestrację Niezależnego Zrzeszenia Studentów - NZS.


Wojciech Walczak, ur. 3 X 1959 w Łodzi. Absolwent Uniwersytetu Łódzkiego, Wydz. Filozoficzno-Historyczny, kierunek psychologia (1984). 
Od 1978, jako uczeń IX LO w Łodzi, uczestnik Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela - ROPCiO, w tym spotkań Klubu Swobodnej Dyskusji w Łodzi, drukarz i kolporter niezależnego pisma „Opinia” oraz publikacji Wydawnictwa im. Konstytucji 3 Maja.
Od IX 1980 w NZS; X 1980 – V 1981 przew. Uczelnianego Komitetu Założycielskiego - Zarządu Uczelnianego UŁ,
I – II 1981 przew. Międzyuczelnianej Komisji Porozumiewawczej prowadzącej negocjacje z Komisją Międzyresortową w trakcie strajku studentów łódzkich uczelni,
18 II 1981 sygnatariusz porozumienia łódzkiego;
IV 1981 delegat na I KZD NZS w Krakowie,
IV 1981 – I 1982 wiceprzew. prezydium KKK.
8 II 1982 zatrzymany, 11 II 1982 internowany, przetrzymywany w więzieniach w Łowiczu i Kwidzynie,
6 XII 1982 zwolniony.
1983–1990 uczestnik Duszpasterstwa Środowisk Twórczych przy kościele NSJ (oo. jezuici) w Łodzi,
10 VI 1985 współautor (z Piotrem Kociołkiem) listu otwartego do Rady Ministrów PRL w zw. z planowanymi zmianami w ustawie o szkolnictwie wyższym.
1984–1989 psycholog w Poradni Wychowawczo-Zawodowej nr 2w Łodzi.
1985–1989 współorganizator i uczestnik (m.in. z Pawłem Gniazdowskim, P. Kociołkiem, Bogdanem Ścibutem, Marianem Wróblewskim) nieformalnej grupy samokształceniowej opartej na społecznej nauce Kościoła.
Od 1987 trener terapeuta (prywatna praktyka).
1989–1990 asystent na Wydz. Filozoficzno-Historycznym UŁ,
1990–1994 Kurator Oświaty i Wychowania w Łodzi
1994–1996 dyr. Działu Szkoleń w Komfort SA tamże,
1996–1998 dyr. Departamentu Kształcenia i Wychowania Ministerstwa Edukacji Narodowej,
1998–2003 dyr. Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Łodzi.
1994–1998 radny Rady Miejskiej w Łodzi z listy Łódzkiego Porozumienia Obywatelskiego,
2006–2010 radny Sejmiku Województwa Łódzkiego z listy PiS.
Od 2010 bez zatrudnienia. 1989–2001 w ZChN,2001–2007 w PiS, od 2007 w Prawicy RP.
1979–1988 rozpracowywany przez Wydz. III/Wydz. III-1 KW MO/WUSW w Łodzi w ramach SOR/KE krypt. Licealista.
Odznaczony: Krzyżem oficerskim Oderu Polonia Restituta (2010), Medalem Universitatis Lodziensis Amico za udział w strajku studenckim z 1981. (2011), Krzyżem Wolności i Solidarności (2016)

----------------------------------

POGRZEB
14 grudnia - czwartek - 2023
Msza św. Głownie - godz.10.00 - parafia Św. Barbary ul. Sikorskiego 1
Przed mszą wystawienie trumny w kaplicy.
Uroczystości na cmentarzu komunalnym na Dołach w Łodzi w alei zasłużonych
o godz 12.00



Masowa produkcja interpelacji

Jak wynika ze strony sejmowej zostało złożonych już 218 interpelacji i zapytań poselskich. Najwięcej złożył poseł Marcin Porzucek (PIS), doliczyliśmy się już 78 interpelacji. Bardzo aktywni byli tez posłowie Krystyna Skowrońska i Jarosław Wałęsa (KO). 

Pierwsza interpelacja wpłynęła do laski marszałkowskiej 15 listopada. Była to interpelacja pani poseł Katarzyna Osos w sprawie sytuacji w rodzinnych ogrodach działkowych w kontekście założeń projektu rozporządzenia w sprawie sposobu przygotowania projektu planu ogólnego gminy opracowanego przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii. 

Jak się okazuje wszystkie interpelacje przesłano do adresatów dopiero 7 grudnia br. (Czemu tak późno?), czyli rząd Morawieckiego nie będzie miał czasu na ustosunkowanie się do nich, zatem odpowiedzi będzie udzielał już rząd Donalda Tuska.

Tak masowa produkcja interpelacji (miało to miejsce też w poprzedniej kadencji) nie ma oczywiście żadnego sensu, jest teatrem na użytek publiczny, chodzi o wyłącznie o pokazanie że rzekomo się coś czyni, o zamanifestowanie politycznego stanowiska. 

Oczywiście z tej mąki żadnego chleba nie będzie, ale przecież nie o to w tym chodzi.