Islamski atak na Polach Elizejskich.

W czwartek 20 kwietnia na Polach Elizejskich w centrum Paryża ok. godz.21.00 doszło do strzelaniny pomiędzy islamskimi napastnikami a funkcjonariuszami policji. Jeden policjant zginął, a dwóch zostało rannych. Napastnika zastrzelono. Francuska prokuratura zidentyfikowała sprawcę - to 39-letni Francuz Karim. Urodził się w imigranckim getcie pod Paryżem. Miał powiązania z tzw. Państwem Islamskim i figurował na tzw. liście S. czyli osób, które są w kręgu zainteresowań francuskiego wywiadu. Co ciekawe, do funkcjonariuszy strzelał już w 2001 r., gdy został złapany w kradzionym samochodzie. Usłyszał wyrok 20 lat więzienia, ale został przedterminowo wypuszczony na wolność.

Czy Polska jest bezpieczna? Otóż zagrożeniem stanowią nie tylko masowa islamska imigracja (słusznie rząd nie wpuścił na terytorium RP imigrantów w ramach tzw. relokacji), ale także islamscy mieszkańcy krajów Unii Europejskiej. Wszak zamachy dokonują nie tylko imigranci, ale także ich potomkowie czyli islamscy obywatele krajów UE. 

Jednakże polski rząd w obawie przed reakcją UE nie przyjął żadnej ustawy zabraniającej wjazdu do kraju osób wyznających świętą wojnę (czyli dżihad), a wręcz sprzeciwił się na sejmowej komisji petycji projektom Stowarzyszenia Interesu Społecznego WIECZYSTE, w tej kwestii.

http://serwis21.blogspot.com/2016/04/posowie-i-rzad-za-prawem-do-wjazdu-do.html .

Z kolei opozycja totalna PO/Nowoczesna (nie wspominając już o tzw. lewicy) opowiadają się wręcz za przyjmowaniem islamskich imigrantów, co w dłuższej perspektywie oznacza te same problemy z imigrantami i ich potomkami, co w Szwecji, Francji, Belgii, Niemczech itd. 

Na razie zamachów u nas nie ma, ale z naszymi politykami i ich prounijnym poddaństwem, może to być tylko kwestia czasu

Potwierdzenia świadczenia pracy po 1956 r. w nielegalnych organizacjach lub pozostawania bez pracy z powodów politycznych

Mało kto sobie zdaje sprawę, że okresy działalności w organizacjach nielegalnych organizacjach w okresie PRL (Np. Solidarność i NZS 1982-89, KPN, LDPN, PPS lub inne mniej lub bardziej zorganizowane) albo też pozostawania bez pracy z powodów politycznych mogą być zaliczone do okresów składkowych w celach emerytalnych. W tym celu należy wystąpić do Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem, a po uzyskaniu decyzji wystąpić do ZUS bądź o zaliczenie tych okresów w celu zmiany wysokości emerytury lub wysokości kapitału początkowego. Uzyskanie takiej decyzji jest korzystne gdy w tychże okresach było się na nieskładkowych (urlopy wychowawcze, studia, itd) lub nie było się formalnie zatrudnionym.

Bonusem dla działaczy z Warszawy jest fakt, iż w czerwcu 2017 r. taka osoba będzie mogła skorzystać z 50% ulgi w komunikacji miejskiej.

Decyzje o potwierdzeniu okresu świadczenia pracy po 1956 roku na rzecz organizacji politycznych i związków zawodowych, nielegalnych w rozumieniu przepisów obowiązujących do kwietnia 1989 roku oraz okresu nie wykonywania pracy przed dniem 4 czerwca 1989 roku na skutek represji politycznych wydaje Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie udokumentowanego wniosku osoby zainteresowanej oraz opinii właściwego stowarzyszenia działaczy/osób poszkodowanych. 

Wniosek należy złożyć w formie wypełnionego i podpisanego kwestionariusza.
1. Wniosek o wydanie decyzji o potwierdzeniu świadczenia pracy na rzecz organizacji politycznych i związków zawodowych, nielegalnych w rozumieniu przepisów obowiązujących do kwietnia 1989 roku;
2. Wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej nie wykonywanie pracy z przyczyn politycznych przed dniem 4 czerwca 1989 roku;
We wniosku opisując swoją działalność, pracę,  warto wskazać nazwiska osób z którym się działało, rodzaj wykonywanej działalności z podaniem maksymalnie dużo szczegółów, potwierdzających fakt, że rzeczywiście była to działalność istotna).

Do wniosku należy dołączyć:

1. kserokopię dowodu osobistego,

2. dowody potwierdzające:
a) okoliczność świadczenia pracy po 1956 roku na rzecz organizacji politycznych i związków zawodowych czyli
- oświadczenia świadków z podpisem notarialnie uwierzytelnionym, Formularz oświadczenie świadka (w oświadczeniu, świadek wskazuje do jakiej organizacji należał i w jakim okresie, w jakiej działał wnioskodawca oraz w jakim okresie oraz czym się zajmował wnioskodawca np. kolportaż prasy, ulotek, książek, filatelistyki podziemnej, udział w organizacji manifestacji, udział w opracowywaniu raportów, przerzuty materiałów i sprzętu itp.)
- informacje ze stron informujących o działalności danej osoby np. Encyklopedia Solidarności, Słownik Niezależni dla Kultury 1976-89, biogramy ze strony SWN1956-89, 
- wszelkie inne dokumenty potwierdzające działalność (np. wyroki sądowe, orzeczenia kolegiów ds. wykroczeń, odmowy paszportowe z powodów politycznych, kopie redagowanej egzemplarzy prasy podziemnej, raporty przez siebie sygnowane, dokumenty Amnestii International, dokumenty z IPN itd)

b) okresy nie wykonywania pracy przed dniem 4 czerwca 1989 roku na skutek represji politycznych (oświadczenie świadków Formularz oświadczenie świadka (nie wykonywanie pracy) , wszelkie inne dowody).

3. pełnomocnictwo (w przypadku osób działających przez pełnomocnika).

Uwaga: Strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. 

Wniosek można złożyć osobiście w punkcie informacyjnym Urzędu albo nadesłać pocztą na adres Urzędu. 

Adres: Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, ul. Wspólna 2/4, 00-926 Warszawa. 
Punkt informacyjny: Pokój N041, Wejście od ul. Żurawiej 3/5, Czynny: Poniedziałek - 8.15-13.00, 13.30-18.00, Wtorek - piątek - 8.15-13.00, 13.30-16.15, tel. 22-661-81-29, 22-661-87-06, e-mail: info@kombatanci.gov.pl

Ulgi komunikacyjne w Warszawie dla działaczy nielegalnych organizacji z okresu PRL?

Wielokrotnie krytykowaliśmy Radę Warszawy i jej rozstrzygnięcia, ale gdy radni przyjmują właściwą uchwałę, warto to docenić. 6 kwietnia Rada Warszawy uwzględniła petycję Stowarzyszenia Walczących o Niepodległość 1956-89 dot. przyznania 50% ulg w komunikacji miejskiej dla osób świadczących pracę na rzecz nielegalnych organizacji w rozumieniu przepisów do kwietnia 1989 r. oraz dla osób represjonowanych z powodów politycznych przed dniem 4 czerwca 1989 roku. Dowodem jest decyzja Szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Tym sposobem zrównano w uprawnieniach działaczy opozycji antykomunistycznych (których status wynika z ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej) i działaczy nielegalnych organizacji (których status wynika z decyzji UdsKiOR w związku z ustawą o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych).
Pismo Rady Warszawy i uchwała

Rada Warszawy nie uwzględniła natomiast postulatu Stowarzyszenia Kobiet Internowanych, Więzionych i Represjonowanych w stanie wojennym Regionu Mazowsze, które w swej petycji proponowało bezpłatną komunikację miejską dla działaczy opozycji antykomunistycznej i działaczy nielegalnych organizacji.

Problemem dla radnych było zrozumienie relacji pomiędzy jedną i drugą kategorią działaczy. Jak wyjaśniło SWN 1956-89: w wyniku mnożenia przepisów ustawowych i braku ich skoordynowania doszło do powstania 2 kategorii osób, które walczyły o niepodległość w latach 1956-89. W celu wyrównania nieprawidłowości w sprawach emerytalnych i rentowych, najpierw stworzono możliwości uzyskania decyzji potwierdzającej świadczenie pracy na rzecz nielegalnych organizacji w rozumieniu przepisów do kwietnia 1989 r. lub pozostawania bez pracy z przyczyn politycznych do 4 czerwca 1989 r. Natomiast ustawą z dnia 20 marca 2015 r. stworzono dodatkową kategorię przepisów. Kategorie te dotyczą tych samych osób, ale nie do końca się pokrywają, albowiem: status działacza dotyczy osób, które przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Pojęcie działalności nie jest określone i może być interpretowane szeroko. Natomiast wymóg wniosku o potwierdzenie świadczenia pracy na rzecz nielegalnych organizacji politycznych oraz o potwierdzenie niewykonywania pracy na skutek represji politycznych powoduje, że to osoba pragnąca uzyskać potwierdzenie tych okoliczności, ma obowiązek po pierwsze wskazać okoliczności faktyczne świadczące o jej pracy na rzecz nielegalnych organizacji politycznych, bądź o niewykonywaniu pracy na skutek represji politycznych, a po drugie okoliczności te udowodnić przy pomocy dokumentów lub zeznań świadków (IV SA/Wa 2960/13). Innymi słowy chodzi o faktyczną pracę w postaci druku, kolportażu, organizowaniu spotkań, a nie np. same uczestnictwo w spotkaniach, manifestacjach itd.

Z kolei status osoby represjonowanej dotyczy różnej kategorii osób represjonowanych, ale nie obejmuje pozostawania bez pracy z przyczyn politycznych (a jedynie niemożność wykonywania swojego zawodu, co nie jest zupełnie tym samym). 

W rzeczywistości nie ma istotnych różnic pomiędzy obiema kategoriami weteranów opozycji z lat 1956-89, z wyjątkiem odmiennych procedur i subtelności definicyjnych. W praktyce występują sytuacje w której osoby otrzymują status działacza opozycji przy równoczesnej odmowie poświadczenia pracy na rzecz nielegalnych organizacji (świadczy o tym np. casus o sygn. II SA/Sz 887/15) lub odwrotnie potwierdzone zostaje świadczenie pracy przy równoczesnej odmowie statusu działacza opozycji antykomunistycznej. Są ponadto osoby, które posiadają podwójny status.

Rada Warszawy jest pierwszym miastem w Polsce, który zrównał obie kategorie działaczy w uprawnieniach komunikacyjnych. W pozostałych miastach ewentualnie przyznane uprawnienia przysługują tylko osobom posiadającym status działacza opozycji antykomunistycznej.

Uchwała Rady Warszawy wejdzie po 2 tygodniach od publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego.